Chciałbym się z Wami, drodzy czytelnicy, podzielić wydarzeniami, które skumulowały się w jednym dniu, a są ważne zarówno dla mnie, jak i dla Stowarzyszenia Misji Afrykańskich i Kościoła w ogóle. Dla Stowarzyszenia Misji Afrykańskich ten dzień ma szczególną wymowę. Właśnie 8 grudnia (1856 roku) ksiądz biskup Melchior de Marion-Brésilliac wraz z kilkoma współbraćmi założył Stowarzyszenie Misji Afrykańskich. Nasz założyciel poświęcił Stowarzyszenie opiece Maki Bożej z Fourvière w Lyonie. W bazylice Notre Dame de Fourvière znajduje się cudowna figura Matki Bożej Niepokalanie Poczętej, opiece której miasto zawdzięcza uratowanie od wojny i ochronę w czasie groźnych epidemii.
Również 8 grudnia (1954 roku) został ogłoszony przez papieża Piusa IX dogmat o Niepokalanym Poczęciu Najświętszej Maryi Panny. Mówi on, że „Najświętsza Maryja Panna od pierwszej chwili poczęcia – mocą szczególnej łaski i przywileju wszechmogącego boga, mocą przewidzianych zasług Jezusa Chrystusa, Zbawiciela rodzaju ludzkiego – została zachowana jako nietknięta od wszelkiej zmazy grzechu pierworodnego”. Ta uroczystość jest dowodem skuteczności działania łaski, dzięki której człowiek może dostąpić zbawienia.
Dla mnie, jako alumna seminarium SMA, 8 grudnia (2017 roku) był szczególny z kilku powodów. Tego dnia w czasie Mszy świętej przyjąłem strój duchowny, czyli białą sutannę. Jest ona znakiem miłości Chrystusa oraz zachętą do większej gorliwości i miłości bliźnich, a także wyrazem gotowości do służby na wzór Chrystusa, który przyszedł, aby służyć. Po przyjęciu sutanny, otrzymałem też posługę akolitatu.
Akolita jest z urzędu nadzwyczajnym szafarzem komunii świętej. Inni szafarze nadzwyczajni komunii świętej są upoważnieni przez biskupów jedynie do pełnienia konkretnej funkcji w liturgii, stawia im się niższe wymagania, powołuje na określony czas i do posługiwania w konkretnej diecezji. Akolita może udzielać komunii świętej w czasie mszy świętej lub poza nią, zanosić ją do chorych, lub w wypadku konieczności podać ją umierającemu jako wiatyk. Czyni to jednak tylko pod pewnymi warunkami. Akolita ustanowiony obrzędem jest więc z urzędu szafarzem nadzwyczajnym komunii świętej, może on również wystawić Najświętszy Sakrament do adoracji, nie ma natomiast prawa do udzielania nim błogosławieństwa. Charakterystycznym przywilejem akolity jest puryfikowanie naczyń liturgicznych w przypadku braku diakona. Puryfikacji nie można powierzać żadnemu innemu świeckiemu, nawet nadzwyczajnemu szafarzowi komunii świętej.
Seminarium tłumaczy się jako "dom ziarna". Ziarnem jest powołanie, a seminarium miejscem jego wzrostu. Do tego niezbędna jest łaska Boża, która jest jak woda potrzebna do zrostu zboża. Szczególnym wsparciem w tym wzroście jest także modlitwa innych osób. Ona jest nieocenioną pomocą w stawaniu się kapłanem na Bożą miarę i o tę modlitwę chcę Was prosić!
